Roebie Starink (1978) is een beeldend kunstenaar en kunstdocente, woonachtig in Rotterdam. Roebie Starink (1978) is a visual artist and art teacher, living in Rotterdam
De grens tussen jou en mij.
Ik zie huiden om mij heen: jij en ik hebben een huid, maar ook bomen, bloemen en dieren. Huid heeft structuur, textuur. Alles heeft een huid; haar heeft een huid, blad van een bloem heeft een huid. Bij het zien van bepaalde huiden, bijvoorbeeld van haar, trekt dat mijn aandacht. Ik moet ernaar kijken: de kleuren, vormen en levendigheid triggeren me. Ik wil er dan wat mee doen en wordt nieuwsgierig om dit in een tekening te verwerken.
Huid gaat over grenzen. De grens tussen een persoon en de omgeving, de grens tussen jou en mij. Mijn huid dient als de grens of barrière tussen mijn lichaam en de buitenwereld en beschermt tegen allerlei invloeden van buitenaf. Druk, stoten, hitte, kou en de zon.
Constant hou ik mijn omgeving in de gaten. Ik zie veel, soms té veel. Ik word moe van al die indrukken. Ik kan me niet goed afsluiten. Uit zelfbescherming moet ik niet alles willen zien. Het helpt als ik mijn atelier in ga en tekeningen maak over wat ik zie. Mijn atelier is mijn huid.
In de tekeningen die ik maak gaat het over iets of iemand écht zien. Door in te zoomen, in de vezels en cellen te kruipen, gaat er een nieuwe, intieme, boeiende wereld voor me open aan mogelijkheden.
Roebie Starink.
The boundary between you and me.
I see skin around me: you and I have skin, but so do trees, flowers, and animals. Skin has structure, texture. Everything has skin; hair has skin, the petal of a flower has skin. When I see certain skins, like hair, it catches my attention. I have to look at them: the colors, shapes, and vibrancy trigger me. I want to do something with them and become curious about incorporating them into a drawing.
Skin is about boundaries. The boundary between a person and their environment, the boundary between you and me. My skin serves as the boundary or barrier between my body and the outside world, protecting me from all kinds of external influences. Pressure, bumps, heat, cold, and the sun.
I constantly monitor my surroundings. I see a lot, sometimes too much. I get tired of all these impressions. I can’t shut myself off properly. For self-protection, I shouldn’t try to see everything. It helps when I go into my studio and make drawings about what I see. My studio is my skin.
The drawings I make are about truly seeing something or someone. By zooming in, delving into the fibers and cells, a new, intimate, and fascinating world of possibilities opens up for me.
